sürpriizz...

  biliyorum kızm kadar oğullarıma yer vermiyorum bu blogta ama napıyım..onların küçüklük resimleri yok hiç dijital olarak..bende kızımın resmini çekiyorum bol bol..umarım çocuklar ilerde bana çok kızmazlar..
 ama şu güzelliğe bakarmısınız..

pepela için dua..

  az önce deli anne blogunun sahibesi arkadaşımın yazısını okudum..ve bende blogumda bu konuya yer vermeliyim dedim..her ne kadar çok izleyicim olmasada es kaza bu blogu okuyanlarda olur diye..
 blog aleminin lezzetli yemek tarifleri,harika görseller ve bir okadarda okurken tat aldığım güzel yazıların sahibesi cafe pepela..yani Şima..bilenler bilir kendisi Libyada yaşıyor.ve şuan Mısırdan sonra Libyada da isyanlar başlamış durumda..
 pepela bana en son yorum yazan arkadaşımdı..onun beni takip edip yorum yazması bilseniz beni ne kadar sevindirir ve gururlandırır..biz burada birbirimizi sadece yayınladığımız yazılardan ve iç beş fotoğraf karesinden tanısakta kalpten kalbe giden okadar güzel yollar oluyorki..işte Şima da kalbimin gittiği güzel insanlardan..

  Onun için,ailesi için ve dahası bütün Libya halkı için dua edelim bugün..Yaradandan onları koruyup gözetmesini isteyelim..güzel insanlar lazım bu dünyaya..yaşamak için değil yaşatmak için nefes alıp veren canlar..dualarımız,kalbimiz seninle pepela..inşaallah sen ve ailen iyisinizdir..

kim bu yaramaz??

Berra sessizliğe büründüyse anlayınki bir yerleri karıştırıyordur..helede bulduğu şey ilgisini çok çektiyse dünyayla ilişkisini tamamen kesiyor..
Bunun için sevinmeliyim herhalde kızım inşaallah ilerde yeni jenerasyonun hastalığı dikkat eksikliği olmayacak..dikkatini istediği şeyin üzerine rahatlıkla toplayabiliyor :)
İşte o anlardan birtanesi..Berra neyimi inceliyor?        
                                                                                                 Mandalina almış babasının tabağından..keyifle kabuklarını soyup etrafa dağıtmış..fakat tadına bakınca ekşi gelmiş olacak ki yüzü ekşimiş..anasının kızı oda tatlıları seviyor..

kim kimi uyutuyor??

 geçenlerde annemlerdeyken küçük hanım çok mızmızlandı..uykusu geldi..yatırıyorum yok..kaldırıyorum yok..emziriyorum yok..bir türlü susmuyor..uykuda iyice sıkıştırdı..dişler geliyor sırayla zaten onun sıkıntısı ilk başta..neyse babam dediki ver biz sallayalım battaniyede..koyduk battaniyeye sallamaya başladılar..ses kesildi..4-5 dakika geçti ses yok ..heralde uyudu dedik..hemen bakmıyoruzda dalmak üzereyse bizi görüp uyanmasın kabus yeniden başlamasın diye..biraz daha bekledikten sonra ben alayım dedim..korkuyorum bi taraftanda böyle 

    

uyumaya alışırsa ben naparım diye..gündüzleri apartman
da hanım efendiyi sallayacak birinimi arıcam:)battaniyeyi
azıcık araladım aman uyanmasın diyerek..sonra nemi oldu buyrun..