iki prens..

  merhabalar..diğer yazımda sizlere kızımdan bahsetmiştim.bu seferde oğullarımdan bahsedeyim istedim..bu aralar neler yapıyorlar..
ilk olarak canım oğlum ALPEREN..ilk gözağrım..Alperen 5. sınıfta bu sene ve dersleri her zaman olduğu gibi bu senede iyi dersleri...anasınıfında beni ne kadar uğraştırdığını hatırlıyorumda..sınıfaına,öğretmenine ve arkadaşlarına alışma zorluğunu..Allah'ım kabus gibiydi..çok şükür ilerisi korktuğum gibi olmadı:))
dedim ya Alperen'in dersleri çok iyi  bu yüzden onu busene özel okul sınavlarına sokmak istiyorum..hayırlısı..eminim ilerisi için orada daha iyi eğitim alma imkanı olacak..ama onda bu konuda hiç heves yok..ergenlik sinyallerini veriyor yavaştan..evet henüz 10 yaşında ama başladı ufaktan asilikler,ses yükseltmeler..aslan burcu ya kendini göstermesi lazım..bende aslan olduğum için anlıyorum onun hissettiklerini..ama evladım annen hiç sabırlı biri değil ki..senin bu büyüme ve kişilik oluşturma döneminde sana yararlı olabilsin..hiç istikrarlı değil ki sana örnek olabilsin...
Alperen aynı zamanda acaip bir sorumluluk duygusuna sahip..hatta bazen bu durum beni çok kızdırıyor..hayatım boyunca hiç haz etmedim takıntılı insanlardan ..korkuyorum onun da bu tür bi insan olacağından..biraz rahat olsun istiyorum..tamam planlı programlı olmak herzaman iyidir de biraz da hayatın akışına bırakacaksın kendini..görelim mevla neyler,neylerse güzel eyler..bizim bilmediğimiz ve göremediğimiz neler var hayatta kimbilir..biraz bunu öğretebilsem ona..

evet sıra geldi Kerem'e..benim SÜRPRİZ PAKETİM..ben onları ikiz gibi büyüttüm..aralarında sadece 1,5 yaş var..kerem bebekken okadar uysal ve sakindi ki..hiçbirzaman bana problem çıkarmadı..ne yemek yerken ne uyurken..bebekken meme emdikten sonra gazı bile olazdı yavrumun..sanki ''anne ben sana sürpriz geldim ama inan sana hiç zorluk çıkarmıcam''dermiş gibiydi..anasınıfında da hiç problem yaşamadık..hemen alıştı okuluna,arkadaşlarına,öğretmenine..ama ilkokulda Alperenden daha fazla uğraştı beni..yazması da okuması da daha zor oldu..hala birçok ödevini birlikte yapıyoruz..Alperende hiç böyle olmamıştı..
Kerem hernekadar daha girişken gözüksede eğer karşı taraftan karşılık göremiyorsa pasifleşiyor..tıpkı şuan öğretmeniyle ilişkisinde olduğu gibi..ben ve eşim elimizden geldiği kadarıyla öğretmenle iletişim halinde olmaya çalışıyoruz ki,öğretmenin çocuğumuzla ilgi ve alakası buna parelel olsun..fakat yeterli olmuyor galiba..yada öğretmenimizin istekleri dahamı fazla??bilemiyorum..özgüvenini tam oluşturamamasından korkuyorum..inşaallah korktuğum başıma gelmez.ancak seneler geçipte onları güzel yerlerde,hayırlı hizmetler yapan iki delikanlı olarak gördüğümde geçecek galiba bütün korku ve endişelerim..
velhasılı kelam;ne kadar çocuğun var okadar hayata dair korku ve endişelerin var..

yazmalı....

yazmalı da nereden ,nasıl başlamalı??gecelerim bu şirineyle hala ve de ısrarla kabus şeklinde geçerken,gündüzler aksine çok eğlenceli oluyor..benim minik kızım yaptığı yaramazlık ve şaklabanlıklarla annesini güldürüyor..hele o gün gezmeye  gidilecekse bir sevinç,bir mutluluk sormayın:)dişleri çıkıyor sırayla ve artık daha düzgün kelimeler söyleyebiliyor..anne kelimesini annem,şimdide anneme olarak geliştirdi...bildiği bütün kelimelere ekler ilave etmeye başladı minik cadı..yemek yemesinde biraz sıkıntımız var şu sıralar..ama şükürler olsun şu vakte kadar hastalıksız ve sıfır antibiyotikle geldik bunun için çok mutluyum..ahh birde şu gece uykuları bir düzene girse...hala meme emiyor ve gece enaz 3-4 kere emmek için uyanıyor..tabi bu durum sonucunda benim halimi yazmaya gerek yok sanırım:(işte dostlar bizim bu sıralar halimiz böyle..sanmayınki bu kadar kısa..yaşanılan çok şey varda yazacak vakit yok..daha sırada ben ve oğullarım varız..bizde en son durum nedir onlarıda yazacağım inşaallah..şimdilik hepinizi öpüyor ve kucak dolusu sevgilerimi gönderiyorum..kalın sağlıcakla:))

üç çocuk ve bir hayat..

gerçekten üç çocuğa bir hayat yetermi??yaşayan biri olarak cevabım:HAAYIRRR...hepsi ayrı ayrı ilgi ve sevgi istiyor ,bekliyorlar..ama benden bir tane var:(( hepsine yetişebilmem mümkün değil..bu yüzden arada atladığım şeyler oluyor haliyle..ve sonrasında müthiş vicdan azabı duyuyorum..okadar çok şey varki anlatacak..biraz onlardan biraz benden..ama şöyle oturup sakin kafayla yazabilecek vakitde okadar kısıtlıki..malesef..misal şu ufacık yazıyı bile kızım tepende çığlık atarken yazma mücadelesi veriyorum..yoksa bende isterdim durumumu anlatan,anlatıpta rahatlamama sebep olacak yazılar yazmak..ama olmuyor işte..bu yazıya başlarken bile aklımda neler vardı yazmalıyım dediğim..fakat Berra'nın çığlıklarıyla birlikte hepsi uçtu gitti..
siz yinede beni takipte kalın a dostlar..kimbilir belki bir fırsatını bulurumda güzel bir yazıyla hasbihal ederiz sizlerle..emanetçilerin en eminine emanet olun..hepinizi takipteyim..sevgiler..