27 Aralık 2011 Salı

iki prens..


  merhabalar..diğer yazımda sizlere kızımdan bahsetmiştim.bu seferde oğullarımdan bahsedeyim istedim..bu aralar neler yapıyorlar..
ilk olarak canım oğlum ALPEREN..ilk gözağrım..Alperen 5. sınıfta bu sene ve dersleri her zaman olduğu gibi bu senede iyi dersleri...anasınıfında beni ne kadar uğraştırdığını hatırlıyorumda..sınıfaına,öğretmenine ve arkadaşlarına alışma zorluğunu..Allah'ım kabus gibiydi..çok şükür ilerisi korktuğum gibi olmadı:))
dedim ya Alperen'in dersleri çok iyi  bu yüzden onu busene özel okul sınavlarına sokmak istiyorum..hayırlısı..eminim ilerisi için orada daha iyi eğitim alma imkanı olacak..ama onda bu konuda hiç heves yok..ergenlik sinyallerini veriyor yavaştan..evet henüz 10 yaşında ama başladı ufaktan asilikler,ses yükseltmeler..aslan burcu ya kendini göstermesi lazım..bende aslan olduğum için anlıyorum onun hissettiklerini..ama evladım annen hiç sabırlı biri değil ki..senin bu büyüme ve kişilik oluşturma döneminde sana yararlı olabilsin..hiç istikrarlı değil ki sana örnek olabilsin...
Alperen aynı zamanda acaip bir sorumluluk duygusuna sahip..hatta bazen bu durum beni çok kızdırıyor..hayatım boyunca hiç haz etmedim takıntılı insanlardan ..korkuyorum onun da bu tür bi insan olacağından..biraz rahat olsun istiyorum..tamam planlı programlı olmak herzaman iyidir de biraz da hayatın akışına bırakacaksın kendini..görelim mevla neyler,neylerse güzel eyler..bizim bilmediğimiz ve göremediğimiz neler var hayatta kimbilir..biraz bunu öğretebilsem ona..
evet sıra geldi Kerem'e..benim SÜRPRİZ PAKETİM..ben onları ikiz gibi büyüttüm..aralarında sadece 1,5 yaş var..kerem bebekken okadar uysal ve sakindi ki..hiçbirzaman bana problem çıkarmadı..ne yemek yerken ne uyurken..bebekken meme emdikten sonra gazı bile olazdı yavrumun..sanki ''anne ben sana sürpriz geldim ama inan sana hiç zorluk çıkarmıcam''dermiş gibiydi..anasınıfında da hiç problem yaşamadık..hemen alıştı okuluna,arkadaşlarına,öğretmenine..ama ilkokulda Alperenden daha fazla uğraştı beni..yazması da okuması da daha zor oldu..hala birçok ödevini birlikte yapıyoruz..Alperende hiç böyle olmamıştı..
Kerem hernekadar daha girişken gözüksede eğer karşı taraftan karşılık göremiyorsa pasifleşiyor..tıpkı şuan öğretmeniyle ilişkisinde olduğu gibi..ben ve eşim elimizden geldiği kadarıyla öğretmenle iletişim halinde olmaya çalışıyoruz ki,öğretmenin çocuğumuzla ilgi ve alakası buna parelel olsun..fakat yeterli olmuyor galiba..yada öğretmenimizin istekleri dahamı fazla??bilemiyorum..özgüvenini tam oluşturamamasından korkuyorum..inşaallah korktuğum başıma gelmez.ancak seneler geçipte onları güzel yerlerde,hayırlı hizmetler yapan iki delikanlı olarak gördüğümde geçecek galiba bütün korku ve endişelerim..
velhasılı kelam;ne kadar çocuğun var okadar hayata dair korku ve endişelerin var..

20 Aralık 2011 Salı

yazmalı....

yazmalı da nereden ,nasıl başlamalı??gecelerim bu şirineyle hala ve de ısrarla kabus şeklinde geçerken,gündüzler aksine çok eğlenceli oluyor..benim minik kızım yaptığı yaramazlık ve şaklabanlıklarla annesini güldürüyor..hele o gün gezmeye  gidilecekse bir sevinç,bir mutluluk sormayın:)dişleri çıkıyor sırayla ve artık daha düzgün kelimeler söyleyebiliyor..anne kelimesini annem,şimdide anneme olarak geliştirdi...bildiği bütün kelimelere ekler ilave etmeye başladı minik cadı..yemek yemesinde biraz sıkıntımız var şu sıralar..ama şükürler olsun şu vakte kadar hastalıksız ve sıfır antibiyotikle geldik bunun için çok mutluyum..ahh birde şu gece uykuları bir düzene girse...hala meme emiyor ve gece enaz 3-4 kere emmek için uyanıyor..tabi bu durum sonucunda benim halimi yazmaya gerek yok sanırım:(işte dostlar bizim bu sıralar halimiz böyle..sanmayınki bu kadar kısa..yaşanılan çok şey varda yazacak vakit yok..daha sırada ben ve oğullarım varız..bizde en son durum nedir onlarıda yazacağım inşaallah..şimdilik hepinizi öpüyor ve kucak dolusu sevgilerimi gönderiyorum..kalın sağlıcakla:))

4 Aralık 2011 Pazar

üç çocuk ve bir hayat..

gerçekten üç çocuğa bir hayat yetermi??yaşayan biri olarak cevabım:HAAYIRRR...hepsi ayrı ayrı ilgi ve sevgi istiyor ,bekliyorlar..ama benden bir tane var:(( hepsine yetişebilmem mümkün değil..bu yüzden arada atladığım şeyler oluyor haliyle..ve sonrasında müthiş vicdan azabı duyuyorum..okadar çok şey varki anlatacak..biraz onlardan biraz benden..ama şöyle oturup sakin kafayla yazabilecek vakitde okadar kısıtlıki..malesef..misal şu ufacık yazıyı bile kızım tepende çığlık atarken yazma mücadelesi veriyorum..yoksa bende isterdim durumumu anlatan,anlatıpta rahatlamama sebep olacak yazılar yazmak..ama olmuyor işte..bu yazıya başlarken bile aklımda neler vardı yazmalıyım dediğim..fakat Berra'nın çığlıklarıyla birlikte hepsi uçtu gitti..
siz yinede beni takipte kalın a dostlar..kimbilir belki bir fırsatını bulurumda güzel bir yazıyla hasbihal ederiz sizlerle..emanetçilerin en eminine emanet olun..hepinizi takipteyim..sevgiler..

25 Kasım 2011 Cuma

sevgili blog arkadaşlarım sümeyye (cici şeyler dükkanı)arkadaşımın ikazı ile kendime geldim ve baktımki benim bloguma yorum bırakamıyormuşsunuz:( bende epeydir var bu işte bir tuhaflık diyordum..çünkü beni yorumlarıyla yalnız bırakmayan değerli arkadaşlarım var..sizden ricam ben ayarlarla oynadım değişiklikler yaptım sizde yorumyazılıyormu diye bir kontrol etmek adına bana yorum yazarmısınız..eğer olmazsa bir zahmet bana zeynep-h.a.k@hotmail.com adresime mail atarsanız beni çookk bahtiyar eylersiniz..
hepinize ilgi ve alakanızdan dolayı teşekkür ediyorum..sevgiler..

18 Ekim 2011 Salı

tatilden..


                                   Berra bütün oyuncakları denedi sırayla..
                             tabi abilerde oyunları...
                                    ama ençok sallanan bu at arabasını sevdi..
                               Kerem de ayakları zor yetişsede araba yarışını..
tabii Alperen de....                                                           

                                           otelin  içinden..
                                          ve odamızın balkonundan..
                                           Berra'nın şaşkın bakışlarından...birazcık..

14 Ekim 2011 Cuma

kısa bir tatil..

   evet 4 günlük tatilimiz bitti ve biz evimize döndük..tatil bu maceraya tam denk gelecek bir kelimemi pek bilemiyorum gerçi:(evet evet maceraydı...özellikle dönüşümüz tam bir aksiyondu..
  çok uzun tutmayayım anlatacaklarımı..Antalya da uçaktan indik 2 saatlik bir otobüs yolcluğuyla Alanyada kalacaımız otele vardık..güzel bir 4 günün ardından..pazar günü 12 de Antalya havaalanındaydık..uçağımız 13:40 da olduğundan rahat rahat işlemlerimizi hallederken birde ne görelim eşimin uçak bileti dışındakiler yani benim ve çocuklarınkiler yanmış..meğer biletleri aldığımız şirket bizim dönüş biletlerini Antalyaya geldiğimiz günün öğlenine vermiş..bizde eşimin biletine baktım dönüş saati için diğerlerine bakma gereği duymadık..ailecek alındığı için biletler..neyse firma yetkilisi eşime ''sen git biletin yanmasın diğerleri öbür uçakla gelir''diyor..nasıl bıraksın bizi 3 çocuk ve ben..aman Allahım..olmaz öyle şey dedi eşim..uçakta boş yerde yokmuş yeni bilet alıpta gidemiyoruzda..bir sonraki uçak 22:45...ahh çıldırıcam..hadi oğlanlar neyse bi şekilde oyalanırlarda Berra ile naparım okadar saat havaalanında..okadar kızdım ki..oan biletleri aldığımız şahısı arayıp ağzıma geleni söyleyebilirdim..eşim ben gidince ilgilenicem falan dedi de sakinleştim..bide şirket sahibi arkadaşı yoksa ben yapacağımı bilirdim..benim karadeniz damarım tutsaydı..ahh onları kim alırdı elimden..
  biz biletlerle uğraşırken hafif hafif yağan yağmur hızlanmaya başladı..sonra başka bir firmadan yeni biletler aldık..saat 15:20 ye..geçtik oturduk uçak saatini bekliyoruz..bir saat...iki saat..sürekli rotar anonsları yapılıyor..dışarısı kıyamet..nasıl bir yağmur..bize yiyecek içecek dağıtılıyor..ahh diyorum bu gece burdayız herhalde..nihayet uçağa biniyoruz..uçağın merdivenlerini çıkana kadar üzerimiz Berraya sardığım havlu sırılsıklam oldu..uçakta örtü dağıttılar kurulandık..havalandık 5 dakika sonra uçak hava boşluğuna düştü..bağırışmalar..noluyo nidaları..sonra hemen düzeldi Allahtan..pillotta hemen anons yaptı korkulacak birşey olmadığına dair..55 da.nın sonunda istanbula geldik..çocuklara dedimki ''oğlum öpün yeri vatan toprağı çok şükür geldik..''
  bebekle tatil yapmak ayrı zorduda bide yolculukta böyle sıkıntılar yaşanınca..off ki off..bizde sonra Antalyada sel olmuş zaten..işte böyle bir maceraydı yaşadıklarımız ki ben kısa geçtim..tatil fotolarımızda diğer yazıya kalsın ozaman..sevgiler..